Niet alle middelen zijn geoorloofd

Berenklauw width=
"Vergiftigde Berenklauw
Dit verhaal gaat over de Berenklauw. Daarvan hebben we in Ridderkerk twee soorten. De Gewone berenklauw (Heracleum sphondylium) is een inheemse soort. Deze tweejarige soort is te vinden in grasland en aan de bosrand en heeft eigenlijk nooit overlast geven. Van deze plant schijnen jonge spruiten zelfs eetbaar te zijn. Vroeger werd het veel gebruikt als varkensvoer. Deze inheemse soort wordt "slechts" een meter vijftig hoog en bloeit van juni tot de herfst.

Zijn grote broer de Reuzen berenklauw of Perzische berenklauw (Heracleum mantegazzium) is een taaie rakker die de afgelopen eeuw vanuit de Kaukasus heel Europa heeft veroverd. Wordt op voedselrijke plekken de grond omgewoeld dan ontkiemt het e.v. aanwezige zaad en dan wordt in het tweede jaar door de groot uitgroeiende bladeren alle aanwezige planten gedwongen het veld te ruimen.

De reuzenberenklauw mag wel kindonvriendelijk worden genoemd. Dat terwijl de tropisch aandoende plant een aantrekkingkracht heeft op kinderen. Onder de grote bladeren van plant kunnen kinderen zich prachtig verstoppen. Maar kinderen die argeloos onder de bladeren kruipen komen, zeker als ze daarna in de zon lopen, soms met grote jeukende brandblaren thuis. Brandharen en sappen veroorzaken irritatie en soms blaren aan bezwete lichaamsdelen die aan de zon worden blootgesteld.

De met een grote schermbloem getooide reuzenberenklauw is ruw behaard en heeft een buisvormige geribbelde stengel, die in tegenstelling tot de inheemse berenklauw rood gevlekt is. De decoratieve plant groeit in enkele weken uit tot een hoogte van drie tot vijf meter! De enorme samengestelde bloeischermen hebben een grote aantrekkingkracht op vliegen, bijen en kevers (b.v. 'het soldaatje'). In de winter zijn de holle stengels een waar toevluchtsoort voor allerlei insecten, spinnen, rupsen en larven om de koude periode te overleven. De grote gedroogde bloemschermen zijn populair als decoratie in b.v. droogboeketten.

Groenbeheerders hebben, om eerder genoemde redenen, minder oog voor de deugden van deze plant. In juni werden tientallen met een chemisch bestrijdingsmiddel behandelde Reuzen berenklauwen over een groot oppervlakte aangetroffen aan het Dijkje in Bolnes (tussen het fietspad van de Kievitsweg en de Rotterdamse weg). Het gebied valt onder een zgn milieubeschermingszone die gelegd is rond gebieden waar drinkwater wordt gewonnen. De chemische bestrijdingsmiddelen bevatten stoffen die je niet in het drinkwater wilt hebben. Onderzoek heeft uitgewezen dat bij gebruik van bepaalde producten er afbraak stoffen ontstaan met een reeks schadelijke bijwerkingen en die een risico opleveren voor het grondwater en daarmee voor de drinkwaterwinning. De milieubeschermingzone kent drie verschillende zones met elk hun eigen regels. Van het vermoeden van overtreding van de regels is melding gemaakt. Onderzocht wordt of hier de Provinciale milieuverordening is overtreden. Inmiddels is duidelijk dat het gebruik van Bv Round Up nabij een oppervlakte water ook niet is toegestaan. De planten langs de oevers hebben overduidelijk een flinke dosis bestrijdingsmiddelen over zich heen gekregen, ook een wilg toont opeens ziekelijk gele blaadjes..

Navraag bij de gemeente Ridderkerk leerde dat het gebied in beheer is bij het Waterschap Hollands Delta. Onduidelijk is wie hiervoor verantwoordelijk kan worden gesteld. "Handhavers" hebben de zaak in onderzoek genomen.

Zijn er dan alternatieven voor chemische bestrijdingsmiddelen? De plant beschikt over reuzenkrachten. Een stapel van anderhalve meter hoge tegels werden door de groeikracht omgeduwd. Volgens deskundigen helpt zelfs asfalteren niet! De reuzenberenklauwen breken dwars door het asfalt heen. Het enige wat overblijft is door voortdurend bladeren en bloeistengels weghalen en zo de reserves van de plant uit te putten. Op termijn kan op deze wijze de oorlog worden gewonnen. Ook het hele wortelstelsel tot anderhalve meter onder het maaiveld uitgraven helpt definitief, maar dat is nauwelijks een haalbaar alternatief te noemen. Er is dus een alternatief voor chemische oorlogvoering; het uitputten van de plant en dat is vooral een kwestie van volhouden.

Vorige pagina