Een heerlijk dagje Flevoland

Bezoek aan Natuurpark Leliestad en de Oostvaardersplassen

door Aart van Dragt

Als ik terugrij, nadat ik mijn dochter en haar vriendin heb afgezet bij Six Flags, zie ik pas hoe lang de file is voor het attractiepark. Na een goed kwartier rijden arriveer ik bij Natuurpark Lelystad. De stilte aldaar is een schril contrast. De parkeerplaats is nog leeg. Sinds mijn laatste bezoek heeft de aardige kiosk met infohoekje en fietsverhuur plaats moeten maken voor een groot parkrestaurant met bezoekerscentrum. Toch is het er niet op vooruit gegaan want de mogelijkheid om een fiets te huren is verdwenen en het bezoekerscentrum is alleen in de middag open. Als ik om een regenbui af te wachten koffie ga drinken in het restaurant blijken deze zelfs geen plattegrond van het grote park te hebben. Ik ben de enige klant en de serveerster vertrouwt mij toe dat gisteren over de hele dag wel zes klanten zijn verschenen. Het ene park is het andere niet, zullen we maar zeggen.

Op mijn 3 uur durende wandeltocht in het park zie ik nog twee mensen. Maar om de paar honderd meter zie ik wel een roofvogel. Grote groepen ganzen vliegen gakkend vlak boven de bomen, 15 ooievaars draaien hun rondjes op de thermiek Een wezel huppelt over het pad. En wisenten, prewalskipaarden, Pater Davidsherten en een flinke groep wilde zwijnen staren mij nieuwsgierig na. Omdat alle dieren grote terreinen tot hun beschikking hebben is de afstand tot de dieren soms groot, gelukkig heb ik mijn verrekijker bij me. Hiermee observeer ik ook lange tijd een roedel schuwe edelherten. Het is middag geworden en in het bezoekerscentrum ontspint zich tussen de parkwachter en mij een aardige spraakverwarring. In het park zag ik een gedeeltelijk albino aalscholver. Ik vraag of dit bekend is. Volgens de parkwachter hebben we in Nederland geen albino aalscholvers. Er komt slechts 1 soort voor. Wel komen er regelmatig mutaties voor waardoor sommige aalscholvers een pigment verkleuring hebben. Een gevolg van defect gen. Die schieten we zo snel mogelijk af, aldus de groen gejaste heer. Na deze uitleg besluit ik op te stappen en de Oostvaardersplassen op te zoeken.

Bij de Knardijk rij ik de Praamweg in die evenwijdig aan de spoorlijn loopt. Dit gebied wordt ingericht om veel natuurrecreanten op te vangen. Een stukje "oerbos" dwz zelf gevormd bos, ruigten begraasd door konikpaarden, en observatiehutten bij poelen moeten de mensen een idee over de Oostvaardersplassen geven. Het gebied is nog jong. Ik rij verder tot ik met de auto bij een uitzichtpunt ben waar je zo over het droge deel van de Oostvaardersplassen kijk. Het lijken de savannen wel! Grote kudden grazers trekken voorbij. Ik tel 120 konikspaarden, circa 150 heckrunderen en twee roedels van elk 30 tot 40 edelherten. Naast de buizerd, zie een grote zilverreiger en naar ik vermoed twee visarenden. Ondertussen arriveren een vogellaar met telescoop en boswachter van Staatsbosbeheer. De boswachter had gisteravond in dit gebied een excursie met een bolderkar (duur 2 uur, 12 personen fl. 200,-). Met deze groep zijn ze een zwarte ooievaar tot op 3 meter genaderd. Beide natuurliefhebbers vinden het uitzichtpunt aan de westkant nog mooier. Dat knoop ik in mijn oren. Ik besluit op te stappen en rijd terug naar de Knardijk.

Achter het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer maak ik een wandeling door een daartoe vrijgegeven stuk Oostvaardersplassen. Hier lopen ook Konikspaarden en Heckrunderen. Vraatsporen in het 30 jaar oude wilgenbos duiden op de aanwezigheid van het edelhert. Toch nieuwsgierig geworden besluit ik de westkant op te zoeken. Met tachtig op de teller koers ik over de Oostvaardersdijk richting Almere. Stoppen is te gevaarlijk. Nabij het gemaal "De Blocq van Kuffelen" bezoek ik het Natuurinformatiecentrum "De Trekvogel". De dienstdoende medewerker heeft voor deze enige bezoeker ruim de tijd. Na een klaagzang over wat je als vrijwilliger allemaal te verduren krijgt kom ik er achter dat de westkant zich bevindt aan de zijde van Almere-buiten; tussen de Lepelaarsplassen, het wilgenbos en de Oostvaarderplassen. Ik had gedacht dat de zijde die aan het IJsselmeer grenst het westen was. De bovengenoemde gebieden die samen met de Oostvaarderplassen een geheel vomden worden sinds kort gescheiden door een industrieterrein. Voor het industriegebied komt als pleister op de wonde langs de Oostvaardersdijk een ecologische verbindingszone. Dit nieuw bebouwde terrein moet ik op, om op het dit voorjaar geopende nieuwe fietspad van een bijzonder uitzicht te genieten. Het Jan van de Boschpad is gelegen op een kade die de Oostvaardersplassen aan deze zijde afsluit. "Je ziet die lui met telescopen en kijkers wel op de dijk staan", is de boodschap.

Op een stadsplattegrond van Almere wordt het pad aangewezen. Toch blijkt het minder eenvoudig in de praktijk. Na enig zoeken besluit ik dat het tijd is de kinderen op te halen. Net op tijd arriveer ik bij Six Flags.
Hoe was het, vraag ik?
Een heerlijke dag, we willen binnenkort weer, is het antwoord en jij?
Ik antwoord dat ik ook een heerlijke dag heb gehad maar dat ik spoedig terug wil houd ik nog even voor mij zelf.

Vorige pagina

Menu