Rust in de drukke Rijnmond

door Aart van Dragt
Het is half acht als ik in de warme stralen van de laagstaande zon het pad naar de zomerkade van de griend in loop. Enkele mannen gezeten aan de bar van Pegassus, gelegen aan de haven van Ridderkerk, kijken mij na. Blijkbaar vragen ze zich af wat die man daar nu te zoeken heeft. Rust.. en die is hier te over.

Slechts de krassende tonen van de rietzanger overstemt het ruisende riet. Het geluk is met mij want evenlater zit de zanger duidelijk zichtbaar op de top van een dorre rietstengel en iets verderop vliegt een rietgors van de ene naar de andere rietstengel. Rimpels trekken over het wateroppervlak, het is alsof een duikboot nadert, een grote vis zoekt de rietzone op, is het om kuit te schieten? In de nabijheid van de rietzone bedelen tal van jonge watervogels bij hun ouders; kuifeenden, tafeleenden en meerkoeten. Als ik over het pas gemaaide graspad nadert kiezen twee spelende konijntjes het hazenpad. Links en rechts van mij tal van bloeiende grassen. Een blauwe reiger tracht zonder zijn vleugels te bewegen de plas in de lengterichting over te steken. Aan de horizon is de kerktoren van Dordrecht te zien. In de lucht is een heel spektakel gaande; boven de Crezeepolder verdedigen twee kraaien hun terrein tegen een overvliegende buizerd. De buizerd neemt na enkele schermutselingen verder geen risico zich te beschadigen en gaat elders zijn geluk beproeven.

Het pad achter in de griend is nog niet gemaaid. Om mijn handen tegen de hoog opgaande brandnetels te beschermen steek ik ze maar in mijn zakken en volg het modderige pad. Gelukkig is de lange brug voor de zoveelste keer hersteld. Zonder gebruik te maken van deze brug is een grote rondgang door het griend immers niet mogelijk. Langs de Noord is weer een graspad gemaaid. De maaier heeft in zijn enthousiasme het pad met een tiental meters naar een romantisch plekje aan de ingang van de Oude Haven verlengd. Hier tussen de oude bemoste knotten en aan het water is het goed toeven. Tussen de zang van fitissen en tjiftjaffen opeens de roep van de koekoek.

Omgeven door manshoge planten loop ik langs de Noord terug. Langs het pad bloeit de smeerwortel in de kleuren die uiteenlopen van wit tot roze. De circa 1 meter hoge lila kleurende valeriaan heeft een onwelriende geur, voor de vervaardiging van het bekende kalmeringsmiddel wordt echter de wortel gebruikt. In de afgelopen winter gekapte grienden bloeien grote pollen gele lissen tussen het fluitenkruid dat al weer op z'n retour is. De knotwilgen hebben er alweer groene pruikjes. Het wordt al wat donker, de zon maakt er nog een heel drama van alvorens afscheid van de dag te nemen. Als ik bij de ingang terug ben valt het mij op dat ik niemand anders heb gezien. Heerlijk zo'n rustig natuurgebied in de drukke Rijnmond.

Vorige pagina

Menu