Het is een koude februaridag als ik op mijn wandeling door de grienden van Ridderkerk het snerpende geluid van een motorzaag hoor. De wilgen worden geknot zoals eeuwenlang is gedaan. Elk jaar een derde deel van de griend. Alleen gebruikt men nu een motorzaag. Het oude hakwerk is zeldzaam geworden. Tegenwoordig is het product van al inspanning, de wilgentakken, een lange tijd probleem geworden. Er was geen afzet meer.

Ter plaatse verbranden van de wilgentakken op grote hopen zoals jarenlang werd gedaan, is door de steeds strenger worden milieueisen aan banden gelegd. Vroeger werd het wilgenhout afgevoerd om te worden gebruikt bijvoorbeeld als rijswerk bij dijkaanleg, voor het vlechten van manden of voor gebruik als bonenstaken. Het gebruik van wilgenhout is door andere materialen verdrongen. Toch ontstaat er weer een markt. Het gebruik van wilgentenen voor tuinschermen en hekwerk is populair geworden.

In de Biesbosch en de Rhoonse grienden worden de wilgentakken in bossen opgetast op grote mijten. Deze mijten zijn een broedplaats voor vele vogels. In de Ridderkerkse griend werden in de afgelopen jaren de afgezaagde takken tussen rijen wilgenstobben aan rillen opgetast. Bijna een derde van de oppervlakte was daardoor niet meer beschikbaar er voor planten. De vele dotters, gele lissen en valeriaan dreigenden terplekke te verstikken onder de lange rijen takkenbossen.

Een derde van de griend wordt al jaren niet meer gekapt en wordt aan de verwildering overgelaten. Langzaam aan gaan deze delen lijken op stukken van de Carnisse Grienden en Klein Profijt. Na een stevige winterstorm moet het pad weer vrijgemaakt worden, want de uitgegroeide knotwilgen duikelen, topzwaar geworden, als Mikadostokjes om en over elkaar heen. Dit stuk griend is volgens de gemeente goedkoper in onderhoud en het moet een stukje extra variatie geven in het griend. Wie er nu rondkijkt ziet dat naast brandnetels en wilgenhout nauwelijks iets anders wil groeien. De grotere verschijdenheid aan boom en plantensoorten is tot op heden niet gerealiseerd.

Maar het tij lijkt te keren.

Ingaande 1 januari 2011 heeft het Zuid-Hollands landschap het beheer van de griend overgenomen. Het griendhout dat vrijkomt bij de jaarlijkse onderhoudwerkzaamheden zal weer worden afgevoerd. De noordelijke helft van de griend zal in cultuur blijven. Dat wil zeggen dat jaarlijks een derde deel geknot zal worden. Het zuidelijke deel zal men laten verwilderen. Dit wordt een stukje rust gebied. Wellicht dat hier bevers een burcht willen maken.

Daarnaast worden afvoersloten tussen de griendakkers weer uitgediept. Hierdoor wordt de griend weer toegankelijk gemaakt voor riviervis. In het voorjaar trekken brasems, rietvorens en andere riviervissen de griend in om hier hun eieren af te zetten. Want de griend is ook een belangrijke kraamkamer voor de vissen.

We zijn blij dat het Zuid-Hollands landschap de beheerder is geworden want deze organisatie heeft veel ervaring met het beheer van grienden. Want het griend is een belangrijk natuurgebied met een grote cultuurhistorische waarde.