Hooiwagen

Riet van de Water

Bij ons op de w.c. wonen de Phalangrium Opilio's heel tevreden. Wij noemen ze heet familiair Opilio. Het zijn de meest Nederlandse hooiwagens. Als ze van mij mogen buitenspelen, wat ze meestal niet vrijwillig doen, kan het gebeuren dat ik een poot overhoud. Die Iaat Optilio dan los van angst. Het is een manier van om in doodsnood te ontsnappen. De poot blijft nl. nog wel een uur lang bewegen en de vogel die dacht een lekker hapje te pakken wordt zo afgeleid door deze bewegende poot, die toch niet eetbaar blijkt te zijn, dat de Optilio ruimschoots kans ziet om te vluchten. Dat hij voortaan op zeven poten en een stompje verder moet kan hem niet deren, maar tot hoever dat kan gaan? Als hij er van de acht nog drie overheeft is dat wel de limiet. Het 2e paar poten bevat de zintuigen. De hooiwagen is halfblind en mist de voelsprieten, maar kan waarschijnlijk ruiken, horen en voeten met het 2e paar poten. Deze bewegen voortdurend in het rond, terwijl de andere zes poten op grond of blad staan. Men denkt zelfs dat hij met deze poten trillingen kan waarnemen, zodat het de functie lijkt te hebben om te jagen en te communiceren.

Waarom is een hooiwagen geen spin?
't Is wel een geleedpotige, maar zijn lijf is niet in drieën verdeeld zoals bij alle andere geleedpotigen. Kop, borststuk en achterlijf zijn met elkaar vergroeid. Bij de spinnen is het achterlijf met darmen strikt gescheiden van het middenstuk met spieren, waaraan de poten bevestigd zijn. Het achterlijf van Optilio is veel kleiner dan van een spin en het nadeel hiervan is dat de hooiwagen veel vaker moet eten en drinken dan de spin. Ze hebben ook meer vocht nodig, alsmede een vochtige omgeving. Dat is ook de reden dat ze niet in een web hangen omdat ze daar teveel zouden uitdrogen. Ze hebben trouwens niet eens spintepels.. De ogen staan voor op de kop, vlak naast elkaar en zien niet meer dan licht en donker. Licht betekent: ho, want daar is het droog en onveilig en donker kan betekenen vocht. Daarom is onze w.c. ruimte waarschijnlijk zo geliefd, er is geen raam. Ik zeg wel de ogen staan voor in de kop, meer dat is niet helemaal juist, want er is eigenlijk geen kop. Alles vormt een geheel met elkaar. Als ik er een loep bij haal, zie ik onder de ogen een klein gaatje, waar al het eten door moet; vliegen, kadavertjes, vogelpoep maar ook slakken en wormen. Dat eet hij met behulp van palpen aan weerszijden van de mond met een soort schaartje waarmee hij stukjes op maat knipt.
Uiteindelijk is Optilio een heel vriendelijke huisgenoot, die ik toch altijd weer naar de tuin breng.

Vorige pagina

Menu