Met verhalen over oer natuur; de echte wildernis kun je me warm krijgen. Oer natuur met wisenten aan de grens tussen Polen en Rusland, of de Delta van Poolse rivieren waar onze Biesbosch bevers vandaan komen doen mij popelen om dit te aanschouwen. Want ons laatste restje oernatuur het Beekbergerwoud was al bijna een halve eeuw voor eeuwig verloren eer Thijsse zijn eerste natuurmomunent (Naardermeer) redde. Nieuwe "oer"natuur of een snipper eeuwenoud bos hier en daar als het even kan zoek ik ze op.

Een mistige ochtend in september in een druipend "oer"bos. Nevels kruipen over de vochtige bodem. Een stapje opzij en je zakt weg in de plaatselijk zeer drassige bodem. Als donkere schaduwen staan grillige stammen van met lianen behangen bomen voor mij. Bomen, waar de strijd om het bestaan valt af te lezen. Dunne en dikke, met vooral kronkelige vormen, zelden zie je er een met een rechte stam. Hier selecteert de natuur en niet de mens. Veel omgevallen bomen begroeid met mossen en varens. Als de zon door de nevel priemt lijkt het net een sprookjesbos. Een lichtstraal werpt haar licht op een hele bos varens waarvan het groen naar geelbruin verkleurd. Verschillende soorten paddestoelen maken het plaatje compleet. Vlakbij staat een "nestje" lichtbruine stuifzwammen aan de voet van met donkergroen mos begroeide stam van een eik. Hoger op de stam groeien zilvergroene korstmossen. Onder de breeduit gegroeide boom kan geen boom of struik groeien, alleen wat lagere planten groeien onder zijn kroon. Een dagkoekoeksbloem toont hier en daar nog rose sterretjes. Langs het pad lichten nog een paar gele bloempjes van het heelblaadje op en waar het vochtig is toont de watermunt zijn kleine blauwe bloempjes.

Een Atalanta zit op het pad zich te warmen. In de bomen piepen wat kleine vogels op zoek naar de lekkerste bessen. Keus volop. Blauwe bessen van de vlier en de dofrode van de meidoorn zijn het meest in trek. De vlier is behangen met haagwinde en in de meidoorn rankt een hop. Hier en daar zijn de wat lichter gekleurde hopbellen te zien. Prachtig steken de helder rode bessen van de Gelderse roos af bij het al geel verkleurde blad. De kardinaalsmuts doet zijn best dit kleuren festival compleet te maken. Er is zoveel te zien de tijd vliegt voorbij. Een paar rood gekopte paaltjes wijzen de weg. Vlakbij bij de uitgang voor het eerst een menselijk wezen; een oudere dame wil er haar hondje uitlaten.... Dan dringt ook het geluid van de autoweg tot me door. Nog een half uurtje rijden en we zijn weer thuis, want het Quakjeswater bij Rockanje is niet zover.