Ruïne
door Aart van Dragt
Het park is aangelegd naar "Engelse" landschapsstijl. Het ontwerp is na de aanleg gehandhaafd. Het doet heel natuurlijk aan, compleet met waterwerken; zoals beekjes, vijverpartijen en een watervalletje.
Bij zo'n geromantiseerd landschap past ook de in 1781 gebouwde schijnruïne. Dit was een van de verrassingen in zo'n landschap. Men moest door verschillende doorkijkjes, bochten in de wandelpaden telkens verrast worden door het gebodene.
Een wandeling door de landschapstuin moest bij de wandelaar verschillende stemmingen en associaties oproepen. De kunstmatige ruïne verbeeldt de vergankelijkheid. Deze in klassieke stijl gebouwde ruïne is uniek in Nederland. Achter de gevel bevindt zich slechts een schuurtje. Het bouwwerk heeft er altijd zo uitgezien. In het huis hangt het hierboven in zwart wit weergegeven schilderij uit circa 1781 waarop te zien is dat de ruïne zich spiegelt in de vijver. Op de vijver varen drie scheepjes. Achter de ruine een hoog scherm van naalthout te zien. De somberheid en donkerheid bewerkstelligen een melancholische sfeer, die zou aanzetten tot bespiegelingen over de betrekkelijkheid van het leven. Dit moest een gezelschap verleiden tot het uitwisselen van gedachten en overpeinzingen. Na een storm is in de vorige eeuw het naalthout vervangen door loofhout. Het schilderij is waarschijnlijk vervaardigd voordat de ruine is gebouwd en diende om de opdrachtgever te laten zien hoe het zou worden. De beelden hadden hierop ook geen hoofd.
