Er waren eens twee tortelduifjes…

door Aant van Dragt

Zij aan zijlopen twee tortelduifjes over de straat en pikken wat zaadjes op. Ik zie dit idyllische beeld terwijl ik aan kom rijden. Afremmen voor vogels doe ik zelden omdat ze toch altijd kans zien om vlak voor de auto op te vliegen. Dit gold in dit gebal slechts voor een van de duifjes. Een zachte tik onder de auto en in de achteruitkijk spiegel zie ik allemaal witte veertjes opdwarrelen. Het slachttoffer zelf zie ik niet. Ook als ik een half uur later terugrij zie ik alleen nog een paar veertjes. Maar ik maak mij geen illusies over de kansen dat het arme duifje er zonder kleerscheuren is afgekomen. Daarvoor zijn de beenderen van een vogel te breekbaar. En dat knaagt; er rest nu waarschijnlijk slechts èèn tortelduifje.

De Turkse tortel, want dat was het, is met 50.000 tot 100.000 paren een in bijna heel Nederland algemeen voorkomende vogel. Maar nog niet zolang! Pas in 1950 werd het eerste broedgeval in Musselkanaal vastgesteld. Daarna verspreidde de soort zich snel over West-Europa. Deze uit Zuid-oost Europa afkomstige Turkse tortel lijkt qua grootte en ook een klein beetje qua kleur op de zomertortel, maar is echter soberder van kleur. Het bruin tot grijs gekleurde duifje met wat lichtere onderdelen heeft een zwarte smalle halsband om de achterhals. In de vlucht valt het wit in de gespreide staart nogal op. Het geluid is diep: "roe koe koe", met een klemtoon op de tweede lettergreep. Deze vogel zou je de huismus onder de duiven mogen noemen. Het is namelijk een echte cultuurvolger. Overal waar door toedoen van de mens voedsel beschikbaar is, zijn ze te vinden, mits voldoende broedgelegenheid aanwezig is in de vorm van dicht vertakte bomen en dergelijke. Het ietwat naargeestige gekoer valt vooral op tijdens de typische baltsvlucht waarbij de duifjes in een boog met gespreide vleugels door de lucht zeilen. Verder leven ze in een gezellig maar los verband met elkaar en scharrelen ze rond in grote tuinen, niet al te drukke straten en meer van dergelijke gebieden. In los verband betekent dat de ongelukkige wederhelft waarschijnlijk over enige tijd een ander zal hebben gevonden.

Dit is beslist niet bij alle vogels zo. Met name kraaiachtigen kunnen hun hele leven blijven treuren over een partner die niet is terug gekomen. Wie meer over de persoonlijkheid van deze vogels wil weten, raad ik aan het boek "Kauwen in de spiegel" van Achilles Cools eens te lezen.

Vorige pagina

Menu